Nino’s fantasiehondje wint Deutsche Jugendliteraturpreis

Nino heeft een hondje dat niemand kan zien, immers, het is een fantasiehondje, hoewel zijn moeder het wel in de gaten krijgt op een gegeven moment. Zo komt het dat ze hem voor zijn verjaardag een echt hondje geeft. Daar moet Nino eigenlijk best aan wennen, want dit hondje doet allemaal dingen die zijn andere onzichtbare hondje helemaal niet doet. En dat had hij niet verwacht.

Anton van Hertbruggen moest voor zijn eerste prentenboek en voor dit leuke kinderverhaal een onzichtbaar hondje tekenen, maar hoe doe je dit? Hij heeft daar een oplossing voor gevonden die je al op de cover van het boek kunt ontdekken: met heel dunne lijntjes tekende hij het hondje, terwijl de rest juist met veel kleur en fikse penseelstreken getekend is. Zodoende valt het hondje een beetje weg tegen de achtergrond en dat komt overeen met het verhaal van het onzichtbare hondje van Nino.

De makers van Nino's fantasiehondje

Het verhaal over Nino’s fantasiehondje vertelt over de hechte vriendschap tussen Nino en het hondje dat hij niet had, precies de woorden die steeds terug komen door het verhaal heen. Edward van de Vendel schreef het.

Nino’s fantasiehondje

Nino heeft dus een fantasiehondje en dat is zijn allergrootste vriend. Nino is zo blij met zijn hondje omdat het van alles durft te doen, wat Nino zelf nog niet durft, zoals zomaar vanuit een boot in het water duiken, of in een boom klimmen om een eekhoorn na te doen. Nino’s fantasiehondje schijnt ook te weten waar de vader van Nino is, die werkt in het buitenland en daarom troost het hondje hem nogal eens. Anton van Hertbruggen’s bijzondere tekeningen wisselen af tussen actiemomenten en stillere momenten en dat versterkt het verhaal enorm, je wordt als het ware steeds verder erin getrokken. Daarbij heeft hij veel aandacht besteed aan de lichaamstaal van de hond, die heel herkenbare houdingen aanneemt die bij het moment van het verhaal passen. Het wordt door de lezer ook duidelijk herkend. Deze Vlaming is nog maar net begonnen als illustrator, en kreeg meteen al een mooie prijs: het Gulden Palet: de Nederlandse prijs voor het beste werk van een buitenlandse illustrator.

Het is heel waarschijnlijk dat kinderen zich de situatie van Nino goed kunnen voorstellen. Hij is alleen, woont toch wat verder weg van de bewoonde wereld, heeft geen andere kinderen om mee te spelen en verzint daarom zijn hondje, zodat hij niet alleen hoeft te zijn. Het verandert natuurlijk allemaal wél zodra Nino een echt hondje heeft. Hoewel, dat is maar de vraag, of het echt verandert, een mooi onderdeel in het verhaal, dat voor ouders een leuk geschenk kan zijn voor de kinderen, zo met de feestdagen in aantocht.

Het hondje dat Nino niet had’ gaat dus over een fantasievriendje, wat veel kinderen en hun ouders misschien wel herkennen. Het is ontroerend, fantasievol en wordt zoals gezegd prachtig verbeeld met fraaie illustraties.

Succesvol

Het boek kreeg bovendien de Deutsche Jugendliteraturpreis op de Frankfurter Buchmesse afgelopen maand. Illustrator van Hertbruggen kreeg ook nog de ‘Silver Medal’ van de Society of Illustrators in Amerika. Het boek is vertaald in het Duits, Engels, Frans, Deens, Portugees, Koreaans en Chinees. Momenteel is het wat moeilijker te verkrijgen maar er komt ongetwijfeld binnenkort weer een druk in de boekhandel.

Nino’s fantasiehondje